บุคคลที่หล่นหาย

แด่คนที่คิดถึง แด่คนที่หล่นหาย แด่คนที่เคยใกล้ แด่คนไกลทุกๆ คน...

เคยนับไหม ว่าตั้งแต่เกิดมา มีใครผ่านเข้ามาในชีวิตเราบ้าง
เคยนับไหม ว่าจากวันนั้นถึงวันนี้ กี่คนกันที่เรายังมีปฏิสัมพันธ์อยู่ด้วย ไม่เคยห่างหาย...

มันลดลง ลดลง ใช่ไหม

บ้างหายไปเพราะความไม่เข้าใจกัน
บ้างหายไปเพราะระยะทาง
บ้างหายไป...หายไปแบบที่เราแทบไม่รู้ตัว

เคยรู้สึกเสียดายไหม
เราเคยมีความสุขมากๆ ในช่วงชีวิตหนึ่งกับใครสักคน (หรือหลายคน)
แต่แล้ววันหนึ่ง เราก็ต้องดำเนินชีวิตต่อไป โดยที่คนเหล่านั้น ค่อยๆ เดินออกจากชีวิตเราไป หรือเป็นเราที่ตัดสินใจเดินออกมา

อาจจะตั้งใจ ...หรือไม่ได้ตั้งใจ
แต่ผลลัพธ์ คือ มันไม่เหมือนเดิม... ไม่มีวันเหมือนเดิม

จนกระทั่งปัจจุบัน มี Social Network ช่องทางการสื่อสารที่ทำให้ความไกล กลับใกล้เข้ามาได้อย่างไม่น่าเชื่อ
แต่เชื่อไหม ความใกล้...บางทีมันก็ทำให้รู้สึกว่า ทุกอย่างยิ่งไกลออกไป

เราติดนิสัย ทักทายด้วยการ "กด like" เพียงเพื่อให้รู้ว่า "กูอ่านแล้ว"
มันเพียงพอแล้วหรือ?

------------------------------------------------------------------------------------

กาลครั้งหนึ่ง เราเคยรู้จักกัน

เด็กน้อย

- เพื่อนตัวสูงโย่ง ผู้ชอบราอูล กอนซาเลซ เป็นชีวิตจิตใจ
- เพื่อนผู้ชอบบีม D2B เป็นชีวิตจิตใจ และเขียนจดหมายหากันอยู่บ่อยๆ
- เพื่อนที่นั่งเรียนข้างๆ กัน มา 6 ปี (เพื่อนสนิทในชีวิตเด็กมัธยม บัดนี้ เราห่างกัน ห่างด้วยระยะทาง ห่างด้วยการพูดคุย... ห่างไปแบบน่าเสียดาย)
- เพื่อน 3/11 ที่เราเคยสนุกสนาน เพื่อน 6/3 ที่ผ่านอะไรหลายๆ อย่างมาด้วยกัน ...บางครั้ง ห่างออกมาแล้ว มันก็กลับไปเหมือนเดิมได้ยาก
- เพื่อนเอกอิ๊งค์ มศว เพื่อนในวัยกึ่งเด็กกึ่งผู้ใหญ่ ตอนนี้เรายังคงมองดูกันและกันอยู่อย่างห่างๆ บางคนตัดเราออกจากชีวิต บางคนเราก็เลือกที่จะตัดออกจากชีวิต ...เราเริ่มรู้สึกว่า ชีวิตต้องมีการคัดกรอง จริงไหม?
- เพื่อนสุดโก๊ะของกลุ่ม ผู้ชอบใส่เสื้อในลายดอกไม้ ...ใช้ชีวิตต่างแดนให้สนุกนะ :)
- เพื่อนตัวใหญ่สุดของกลุ่ม ...เราใกล้แต่ทำไมรู้สึกเหมือนยิ่งไกล เราไม่มั่นใจ ว่าเราจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ไหม
- น้องรหัส ...ทัศนคติบางเรื่อง ทำให้เราตัดสินใจตัดใครบางคนออกจากชีวิต น้องก็เป็นหนึ่งคนที่พี่คิดว่า เราไม่สามารถดำเนินชีวิตไปด้วยกันได้ ขอโทษด้วยจริงๆ
- พี่สายรหัส ...อยากกลับมาพบปะกันบ้างเหมือนก่อน แต่เราคงห่าง ห่างกันไกลเกินไปแล้วจริงๆ
- อาจารย์ผู้เป็นที่รักทุกท่าน ...หนูระลึกถึงคำสั่งสอนเสมอมา ขอบคุณจากใจจริงค่ะ

แยกย้าย ก้าวเดิน

ก้าวเข้าสู่ชีวิตวัยทำงาน กับเพื่อนร่วมงานกลุ่มแรก กลุ่มใหญ่ ที่เอ็นดู และคอยช่วยเหลือเด็กคนนี้มาตลอด

- พี่นก พี่ไหม พี่วัฒน์ ...เรายังพร้อมเจอกันได้เสมอเมื่อชาติต้องการ :)
- พี่ตัวอ้วน เราเริ่มไม่มีกันและกันตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ...
- พี่ B ...หลายครั้งที่ไม่ลงรอยกัน หลายครั้งที่ต้องเสียน้ำตา แต่ทุกครั้งที่ห่างหาย ใจมันบอกให้กลับไปหาทุกที ...เชื่อนะ ว่าเรายังเหมือนเดิม
- พี่ๆ ทีมเซลล์... เพื่อนผู้ชายกลุ่มใหญ่ที่สุดในชีวิต เพื่อนที่เป็นยิ่งกว่าเพื่อน เพื่อนที่เคยคิดว่า เราคงจะอยู่ไม่ได้ ถ้าไม่มีพวกเค้ามาก่อกวน แต่ที่สุดแล้ว ระยะเวลา ระยะทาง ก็ทำให้เราอยู่ได้ ต่างคนต่างมีชีวิตอยู่กับปัจจุบัน ...บุคคลที่หล่นหาย
- แด่คนที่ร้องเพลงเพราะที่สุดเท่าที่เคยได้ยินมา เพลง "ของขวัญ" เพราะมากจริงๆ ^^
- แด่นายที่เข้ามาก่อกวนชีวิตเรา และออกไปโดยไม่ใยดี ...บางครั้ง การใช้อารมณ์ก็ทำให้ทุกสิ่งมันยิ่งเลวร้าย ...บุคคลที่เดินจากไป ตลอดกาล
- แด่หัวหน้าคนเดียวที่เล็กกวนตีนได้ โดยไม่โดนไล่ตะเพิด บุคคลที่เป็นแรงบันดาลใจในการใช้ชีวิต พี่ไม่ใช่คนอ่อนด๋อย พี่เจ๋งว่ะ
- พี่ๆ syngenta ทุกคน ดีใจนะที่ได้เริ่มต้นชีวิตการทำงานที่นี่ :)
- พี่ๆ ที่ MAC ทุกคน ที่ทำงานที่ทุกข์ใจทุกครั้งที่เดินเข้าไป แต่อย่างน้อย...มันก็เคยเป็นที่ที่ทำให้ได้เรียนรู้ว่า ความฝันที่ได้ลองทำแล้ว ก็ไม่ได้หมายความว่าเราจะชอบมันเสมอไป
- พี่บอล ...เล็กอึดอัดตลอดเวลาที่มีพี่บอลเป็นหัวหน้า แต่บางอย่างมันบอกเล็กว่า นอกสนาม...เรามีบางอย่างที่คล้ายกัน เราเหมาะที่จะเป็นพี่น้องกันมากกว่าหัวหน้ากับลูกน้องนะ พูดเลย ขอเตะบอลทีนะ :P
- น้องออย น้องแม็ก พี่นัท เพื่อนร่วมงานที่เรียบร้อยที่สุดเท่าที่เคยเจอมา ขอโทษที่ห่างหาย ขอโทษจริงๆ...
- พี่โอ หนึ่งในเพื่อนในวัยผู้ใหญ่ เป็นหนึ่งมิตรที่ดีที่ผ่านเข้ามาในชีวิต
- พี่ๆ ป.โท หลายๆ คนที่คอยช่วยเหลือกัน และคอยทำร้ายกันตลอดเวลาที่รู้จักกัน
- พี่สาวคนกลาง ที่หน้าที่การงาน ทำให้เราต้องห่างกัน...
- ญาติๆ ทุกคน เด็กคนนี้ แทบไม่เคยติดต่อสอบถามสารทุกข์สุกดิบ เด็กไม่ดี
- และอีกหลายคน ที่หล่นหายไปไกล ไม่อยู่ในสารบบความคิดในยามค่ำคืนแบบนี้

ปัจจบุัน ดำเนินไป

- เพื่อนร่วมห้อง... นับวันยิ่งรัก นับวันยิ่งรู้ว่า ดีร้ายยังไง เราก็ยังอยู่ด้วยกันได้ ดีร้ายยังไง เราก็ต้องตามใจ และเอาใจ ...เล็กจะพยายามเป็นเด็กดีนะ
- พี่ร่วมเรียน ...เพื่อนกลุ่มใหม่ที่ยังเป็นปัจจุบัน เชื่อว่าเรียนจบ เราคงต้องแยกย้าย และกลายเป็นบุคคลที่หล่นหาย ซึ่งกันและกัน
- เพื่อนร่วมงานปัจจุบัน ที่ยังต้องเรียนรู้กันต่อไป...
- ครอบครัว พ่อแม่ ที่ห่างไกล แต่ไม่มีวันห่างกัน
- เพื่อนรุ่นพี่ในโลก social ...ยังแปลกใจอยู่ว่าเรามีกันและกันแบบนี้ได้ยังไง เด็กโดดกิจกรรม และรุ่นพี่กิจกรรม ปัจจุบัน พร่ำเพ้อกันอยู่ใน twitter
- และสุดท้าย เพื่อนที่ยังเรียกได้ว่าเพื่อน ทักทายกันเมื่อคิดถึง ห่างหายเมื่อต่างมีชีวิตส่วนตัว ปรับทุกข์กันเมื่อมี ให้กำลังใจกันเมื่อต้องการ ...เราจะเป็นปัจจุบันของกันและกันตลอดไปนะ :)


----------------------------------------------------------------------------

เราเดินทางมาไกล
หลายคนผ่านเข้ามาเพื่อพบ และเพียงผ่านไป
หลายคนเราเลือกให้อยู่ หลายคนที่เราเลือกเดินจากมา

ระยะทางและกาลเวลา เป็นตัวกลั่นกรอง ให้เราคบคนที่คุณภาพ ไม่ใช่ปริมาณ
คนที่ไม่อยู่ในชีวิตเรา อาจจะไม่ใช่คนที่ไม่มีคุณภาพ
แต่อาจจะเป็นเราเสียเอง ที่เป็นคนไม่มีคุณภาพสำหรับชีวิตของเขา

นั่นเอง ทำให้เราไม่มีกันและกัน ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องมีกันและกัน

บทสรุปสุดท้ายของชีวิต
ถ้าทำได้ รักษาคนดีๆ ที่ผ่านเข้ามาไว้ รักษาไว้จนกว่าเราจะไม่เป็นที่ต้องการ

เราเชื่อว่า ยิ่งมีเยอะยิ่งดี ยิ่งมีน้อยก็ยิ่งเหงา
แต่ยิ่งเหงาก็ยิ่งทำให้เรามีเวลาอยู่กับตัวเองมากขึ้น
ทำอะไรที่มีความสุขได้ด้วยตัวเอง ...ความสุขแบบที่ไม่ต้องรอ

แล้วเราจะลืมสิ่งที่หล่นหาย แล้วเราจะต้องอยู่กับปัจจุบัน
แล้วเราจะลืมว่าเราเคยเสียดาย เพราะสิ่งที่หล่นหาย ไม่มีวันได้คืน...


ราตรีสวัสดิ์

เล็กน้อยที่ยิ่งใหญ่ กำลังใจไม่มีที่สิ้นสุด

"ใจ...สู้หรือเปล่า ไหวไหมบอกมา โอกาส..ของผู้กล้า ศรัทธา ไม่มีถอย..."

เสียงเพลงดังก้องกังวาน ไปทั่วทั้งห้องอ่านหนังสือในมหาวิทยาลัย
ทันทีที่บทเพลงสั้นๆ จบลง เสียงปรบมือก็ดังกึกก้อง
กอปรกับรอยยิ้มที่ผุดขึ้นบนใบหน้าของคนที่นั่งอยู่ในห้องนั้นทุกคน

วันนี้เป็นหนึ่งในวันที่มหาวิทยาลัยรามคำแหงมีสอบปลายภาค
เป็นวันที่ห้องอ่านหนังสือจะเต็มไปด้วยเหล่านักศึกษาที่กำลังเคร่งเครียดกับการอ่านหนังสือสอบ

ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาในห้อง พร้อมกับร้องเพลง "ศรัทธา" ของ หิน เหล็ก ไฟ
บรรยากาศที่เงียบ มีคนหนึ่งคนเดินเข้ามาร้องเพลง จบลงด้วยเสียงปรบมือ
และการจากไปพร้อมกับความสุขเล็กๆ ...เล็กน้อยแต่ยิ่งใหญ่ :)

ไม่รู้ว่าที่อื่นจะมีบรรยากาศแบบนี้ไหม แต่สำหรับที่นี่ เรียกได้ว่า เป็นเรื่องปกติดีกว่า
เพราะไปทุกครั้ง ก็จะมีโอกาสได้ฟังเพลงเพราะๆ แบบนี้ทุกครั้งไป

เคยคิดว่า เอ๊ะ เป็นคนบ้าหรือเปล่า คนปกติที่ไหนจะกล้ามาร้องเพลงบ้าบอต่อหน้าคนเยอะแยะแบบนี้
...และเหมือนเป็นการให้เกียรติ
ทุกคนที่นั่งอยู่ในห้องนั้น ก็จะต้องปรบมือทุกครั้งที่ผู้มอบเสียงเพลง ร้องเพลงจบ

วันนี้ก็เช่นเดียวกัน นัดเพื่อนไปคุยงาน คุยเสร็จไปแล้วหนึ่งคน แล้วก็ต้องออกไปหาเพื่อนอีกคนหนึ่ง
กำลังเก็บกระเป๋า ชายคนนี้ก็เดินเข้ามาร้องเพลงให้ฟัง

ปกติก็รู้สึกเฉยๆ แต่วันนี้ เป็นวันที่ทุกคนมาทำหน้าที่ของตัวเอง หน้าที่ "นักศึกษา"
คนๆ นี้เข้ามาเป็น "ผู้มอบกำลังใจ" ทั้งๆ ที่ เขาและพวกเขา ไม่น่าจะรู้จักกัน
เราเชื่อว่า นักศึกษาเหล่านั้น คงได้รับกำลังใจไปมากโขเลยล่ะ

พอเดินออกมา ก็รู้สึกเหมือนต้องมนต์อีกครั้ง
ชายคนนี้กำลังร้องเพลง ให้กับนักศึกษากลุ่มที่นั่งอยู่ด้านนอกฟังอีกครั้ง
ด้วยเพลงๆ เดียวกันนี้ และครั้งนี้ เราได้ยินมันชัดเจนขึ้น...

ชัดเจนทั้งความไพเราะ ชัดเจนทั้งความรู้สึก
เราเพ่งมองไปที่ชายคนนี้ จดจำรายละเอียดด้วยสายตา (เพราะไม่กล้าหยิบกล้องมาถ่ายรูป)

เขาเป็นผู้ชาย เราว่าเขาเป็นผู้ชาย... ใส่ถุงเท้าดึงขึ้นสูงแบบไม่พับ รองเท้าผ้าใบ ชุดสายเดี่ยวน่ารักๆ แบบเด็กๆ
บนหัวมีที่คาดผมอันใหญ่ยักษ์สีชมพู ในมือถือป้าย... ที่เราได้เห็นตอนเขาหันมาทางเรา

ป้ายนั้นเขียนว่า "ลูกพ่อขุนสู้ๆ" ...เป็นป้ายที่ติดสติ๊กเกอร์มาอย่างดี
เป็นป้ายที่ดูแล้วตั้งใจทำ เรามองเห็นถึงความตั้งใจ

ทันทีที่ชายคนนี้ร้องเพลงจบ นักศึกษาโดยรอบก็ปรบมือให้กับเขา เสียงดังกึกก้องไปทั่วบริเวณนั้น
ชายคนนั้นโค้งขอบคุณด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม ยิ้มอย่างจริงใจ...

ทุกสายตามองไปที่เขา เราก็ด้วย แต่สิ่งที่เราสังเกตคือ...
ในมือชายคนนี้ ไม่ได้ถือกล่องรับบริจาคใดๆ ทั้งสิ้น

เขาไม่ได้มาขอ แต่เขามาให้...
ให้ความรู้สึกดีๆ ให้รอยยิ้ม ให้กำลังใจ ให้ความสุข...

เราเผลอเดินตามผู้ชายคนนี้ไป ด้วยความรู้สึกชื่นชม
เดินออกนอกเส้นทางที่เราจะไปไว้เยอะ ด้วยความอยากรู้ว่า
เขาจะไปมอบกำลังใจให้กับใครอีกหรือเปล่านะ

แต่ก็ดึงตัวเองกลับมาได้ ว่าแกจะเดินไปไหวเหรอ แดดร้อนมากนะ
ก็เลยปล่อยชายคนนั้นไป...


จากเหตุการณ์วันนี้ ทำให้เรารู้ว่า...

สังคมมนุษย์ มันยังไม่ได้แย่อย่างที่เราคิด
ท่ามกลางสังคมที่มีการแบ่งฝักแบ่งฝ่าย
ท่ามกลางสังคมที่ทุกคนแก่งแย่งชิงดี
ท่ามกลางสังคมที่เราหาความจริงใจได้ยาก


เขาอาจจะเป็นคนที่ได้ผลประโยชน์จากครั้งนี้
เขาอาจจะเป็นคนของกลุ่มนักศึกษาที่หวังผลจากการเลือกตั้ง
หรือเขาอาจจะเป็นคนบ้า...แต่ถ้าพี่บ้าแล้วร้องเพลงเพราะขนาดนี้
พี่ไปประกวด The Voice เถอะ...

แต่เชื่อไหม... สิ่งที่เขาได้ มันได้ไปมากกว่านั้น...สิ่งที่เขาให้ มันมีคุณค่ามหาศาล
วันนี้ได้เข้าไปเป็นผู้รับ เป็นผู้รับยังโคตรสุขใจ พี่เป็นผู้ให้ คงสุขใจโคตรๆ แน่ๆ เลย

แล้วเราเป็นได้ขนาดไหน เราทำได้เท่าเขาไหม
ทำอะไรต้องมีศรัทธา... อย่าท้อถอยกับอะไรง่ายๆ
มองดูคนรอบข้าง เขาอาจจะดีกว่าเรา หรือเขาอาจจะแย่กว่าเรา
เอามันมาเป็นกำลังใจ...แล้วก้าวต่อไปนะ เราเอาใจช่วย :)

"ใจ...สู้หรือเปล่า ไหวไหมบอกมา โอกาส..ของผู้กล้า ศรัทธา ไม่มีถอย..."

เพลง track ใน

Blog นี้ มอบแด่คนชอบฟังเพลง และคนทำเพลง
"เพลง" สิ่งที่จรรโลงจิตใจ สิ่งที่น่าอัศจรรย์...

ชอบฟังเพลงกันรึเปล่า?
สำหรับเรา... ชอบมากเลยล่ะ
ไม่น่าเชื่อ ว่ามันจะเป็นสิ่งไม่มีชีวิต ที่เราสามารถเรียกมันว่า "เพื่อน" ได้

วิวัฒนาการของมันมีมานานมาก
แต่เราเกิดทันในยุคเทปคลาสเซ็ท
อยากจะพาไปดูหัวเตียงที่บ้านจริงๆ
สมัยเด็กๆ ได้เงินไปโรงเรียนวันละ 40 บาท ยังแอบไปซื้อเทปม้วนละ 90-100 บาท ได้
นับว่าเป็นเด็กที่มีความพยายาม และ รักเสียงเพลงมากจริงๆ 555+

ไม่เพียงเท่านั้น... เวลาศิลปินนักร้องมาเยี่ยมร้านเทป
เลิกเรียน ปารัชญ์ก็รีบไปรอดูจ้าาาา ถ้าชอบมากๆ ก็ไปขอลายเซ็นต์ด้วย เจ๋งสุดๆ ฮ่าๆ

สิ่งที่ต้องมีอีกอย่างหนึ่งก็คือ วิทยุ
แล้วถ้าใครเคยฟังเทป จะรู้เลยว่า มันจะมี 2 หน้า คือหน้า A และหน้า B
เวลาฟังก็ต้องฟังเรียงต่อกันไป จะสวิตช์ข้ามแทร็กแต่ละครั้งก็ยาก
ไม่ใช่ยากหรอก แต่มันเสี่ยงมาก ถ้ากรอไปกรอมาบ่อยๆ แล้วเครื่องเล่นเราไม่ดีพอ
มันก็จะพันกัน พันกันแล้วไง? ...ก็ต้องเอาปากกามาค่อยๆหมุนๆๆ ให้มันกลับเข้าไป
แต่ถ้ามันร้ายแรงกว่านั้น คือ มันขาด! จบกัน! พัง!

ต่อมา เมื่อรักเสียงเพลงเข้าเส้น ก็เริ่มหาทางซื้อวิทยุพกพาอันเล็กๆ
แบบว่า พกไปโรงเรียนได้ ไรงี้ สมัยนั้นก็ซื้อแถวตลาด อันละร้อยกว่าบาท แค่นๆ ฟังไป 555+
จนมีครั้งหนึ่ง เพื่อนซื้อให้เป็นของขวัญปีใหม่ตอนเล่นบัดดี้ ขอบคุณมากนะ แต่ตอนนี้มันพังไปแล้ว 555+

สิ่งที่คลาสสิกอีกอย่างสมัยนั้นก็คือ sound about จ้าาา
มันเล่นเทปได้ แถมฟังวิทยุได้ด้วยนะเออ เจ๋งป่ะล่าาาาา ....แต่มันก็พังไปอีกแล้วเช่นเคย

...แต่ตอนนี้ ทุกอย่างเปลี่ยนไป
เราแทบไม่ทันสังเกตเลยว่า เทปคลาสเซ็ท มันเริ่มหายไปจากร้านเทปที่เราเดินเข้าออกบ่อยๆ เมื่อไหร่
เหลือเพียง CD และ VCD ซึ่ง ณ ตอนนั้น ...เราไม่มีเงินพอจะซื้อหรอก
ต้องรักมากจริงๆ นะ ถึงจะยอมซื้อ

ยิ่งในปัจจุบัน โลกแห่ง MP3 ...Internet ทำให้ทุกอย่างมันดูง่ายไปหมด
จนเราไม่รู้ว่า คนทำเพลง เค้าเอาอะไรกิน
เพลงที่จากเคยเป็นอัลบั้มละ 10 เพลง กลายเป็นค่อยๆ ปล่อยออกมาทีละ single
เพราะคนไม่อุดหนุนของจริง ...สเน่ห์ของเพลง track ใน มันหายไป...

เราเคยอ่านคอลัมน์หนึ่งของดาราคนหนึ่งที่เราเคยเป็นแฟนคลับ (น่าจะพอรู้เนอะว่าใคร 555+)
เค้าบอกว่า เค้าชอบฟังเพลง track ใน เพราะมันมักจะมีสิ่งดี ๆ ที่ไม่ค่อยมีคนสนใจซ่อนอยู่
เพลงที่เพราะกว่าเพลง track ที่ใช้โปรโมท อาจจะมีอยู่ก็ได้
แต่คนส่วนใหญ่ มักจะรู้จักแต่เพลงที่ค่ายเลือกมาโปรโมท

เหมือนเช่นตอนนี้ เราได้รู้จักเพลงทุกเพลงก่อนจะได้เป็นอัลบั้ม
มันได้ยินได้ฟังมาหมดแล้ว จนเราไม่รู้จะซื้อทำไม...

สิ่งเดียวที่พอจะดึงดูดเราได้ ก็คือ packaging ของ CD
มีบางค่ายที่เค้าจะทำ CD ออกมา 2 แบบ คือ แบบธรรมดา กับแบบสะสม
สะสมยังไง ก็อาจจะมี track พิเศษ หรือ มีของที่ระลึกที่ไม่มีใน CD ธรรมดา
และแน่นอน... มันมาพร้อมราคาที่แพงกว่า
แต่เราโอเคกับมันนะ เห็นถึงความตั้งใจ :)

แล้วมีใครเป็นเหมือนเราไหม
เวลาซื้อ CD เริ่มแรกเลย จะเปิดอ่าน credit ที่ศิลปินเขียนถึงผู้คนที่เกี่ยวข้อง
มันเป็นการให้เกียรตินะ เราว่า
อีกอย่างหนึ่งก็คือ credit ของผู้แต่งคำร้อง ทำนอง และเรียบเรียง
บางครั้ง เราไม่เคยรู้เลยว่า เฮ้ย คนๆ นี้เค้าสามารถทำได้ด้วยเหรอ เฮ้ยเจ๋งว่ะ...

ว่ากันด้วยเรื่องเพลง track ใน กันต่อ
ทุกวันนี้ คนมักจะมองอะไร ฟังอะไร และรับรู้อะไร ตามที่เห็นเพียงภายนอก
เฉกเช่น คนรับสื่อ รับรู้และเชื่อตามข่าวที่สื่อนำเสนอ
เฉกเช่น คนอ่านข่าว ที่อ่านแค่พาดหัวข่าว
เฉกเช่น คนฟังเพลง รู้จักเพลงของศิลปินที่ถูกเลือกมาโปรโมท
เฉกเช่น คนที่มองคนอื่น เพียงแค่มองจากรูปลักษณ์ภายนอก

เราไม่เคยมองอะไรลึกๆ เราไม่เคยคิดว่าข้างในมันจะมีอะไร ทั้งๆ ที่จริงแล้ว มัน "มี"
บางครั้ง สิ่งที่เห็น อาจจะไม่ใช่สิ่งที่เป็น
ตัวตนของคนบางคนที่คุณรู้จักที่คุณเห็น อาจจะเป็นเพียงสิ่งที่เค้าสร้างขึ้นมาให้คุณเห็นเค้าแบบนั้นก็ได้

ก่อนจะตัดสินอะไร มองให้รอบด้าน
ฟังเพลงของใครคนหนึ่งแล้ว ลองฟังเพลง track ในบ้าง ฟังเพลงหน้า B บ้าง
อย่าฟังแค่เพลงแรกในหน้า A ...ถ้าทำแค่นั้น

ก็หมายความว่า คุณแทบไม่รู้จักอะไรในตัวเขาเลย

แล้วคุณรู้จักเรามากแค่ไหนกัน ;p

ทฤษฎี 4x100

...ห่างหายจากการเขียน  blog ไปนานเลย
ดึกดื่นคืนนี้ อารมณ์เปลี่ยว ถือโอกาสดีที่จะได้แชร์ความคิดเห็นกัน :)

ทฤษฎี 4x100 เป็นทฤษฎีของใคร หรือเคยมีคนใช้มาก่อนหรือไม่ เราไม่รู้
แต่สิ่งที่จะกล่าวต่อไปใน blog นี้ เราจะขอทึกทักเอาว่าเราเป็นคนคิดเอง
ไม่สิ... เราแค่ลองมองเปรียบเทียบกับชีวิตตอนนี้ดู ก็เท่านั้นเอง

เราเข้าใจความหมายของ 4x100 กันมากแค่ไหน?
แน่นอน มันเป็นระยะทางการวิ่งผลัดประเภทหนึ่ง

อ้อ... ก่อนจะไปไกล เรามีเรื่องจะโม้ ว่าเราเคยเป็นนักวิ่งด้วยนะ
นักวิ่งของโรงเรียนเลยล่ะ อย่าดูถูกคนเตี้ยม่อต้อขาสั้นคนนี้โดยเด็ดขาด
ปารัชญ์ ไม่ธรรมดานะ จะบอกให้ 555+

สืบเนื่องจากการเคยเป็นนักวิ่งสมัยเด็ก ๆ
ทำให้เราเข้าใจอะไรๆ ได้มากขึ้น เมื่อเราได้มาใช้ชีวิตในแบบผู้ใหญ่

การวิ่ง 4x100 ก็คือการวิ่งที่มีนักกีฬา 4 คน วิ่งผลัดส่งไม้ต่อกันเป็นระยะทางรวม 400 เมตร
400 เมตรก็เท่ากับ 1 รอบสนามฟุตบอลพอดี
แต่ละลู่วิ่งนั้น ก็จะมีจุดสตาร์ทที่ต่างกัน
- คนที่อยู่ลู่ในสุด ก็จะได้สตาร์ทในจุดที่ดูเหมือนจะรั้งท้ายสุด
- คนที่อยู่ลู่นอกสุด ก็จะได้สตาร์ทในจุดที่ดูเหมือนจะใกล้ที่สุด
แต่จริงๆ แล้ว ทุกอย่างถูกออกแบบมาตามความเหมาะสม
และคำนึงถึงความได้เปรียบเสียเปรียบแล้ว มันก็แค่ดูเหมือนจะเร็ว ดูเหมือนจะนำ แต่จริงๆ ไม่ใช่...
โดยส่วนตัว ชอบอยู่ลู่วิ่งกลางๆ คือ ลู่ที่ 4-5 มากกว่า

เท่าที่จำความได้ เรามักจะถูกเลือกให้อยู่ในตำแหน่งไม้ 1 หรือ ไม้ 4 บ่อยๆ
ถามว่า... แต่ละตำแหน่งมีความสำคัญต่างกันมั้ย
ตอบได้เลยว่า สำคัญทุกตำแหน่ง สำหรับการทำงานเป็นทีม
แต่ตอนนั้น ต้องยอมรับเลยว่า ออกจะภูมิใจอยู่มากเลยทีเดียว

เพราะหลงคิดไปว่า...

การที่เราอยู่ไม้ 1 นั่นหมายความว่า เราดีพอที่จะนำคนอื่นตั้งแต่เริ่มแรก
การที่เราได้อยู่ไม้สุดท้าย ผู้ที่จะเป็นคนตัดสินว่า เราจะชนะหรือไม่
หมายความว่า ถ้าเพื่อนทำมาไม่ดี หน้าที่ของเรา คือวิ่งแซงคนอื่นเข้าเส้นชัยให้ได้
และในอีกแง่หนึ่ง หากเพื่อน 3 คน วิ่งนำคนอื่นได้มาก ภาระของเราก็จะลดน้อยลง

แล้วไม้ 2 และไม้ 3 ล่ะ ...ไม่สำคัญเหรอ?
ณ ตอนนั้น เราไม่รู้จริงๆ เพราะเราไม่เคยสัมผัสกับตำแหน่งนั้น
รู้แต่ว่า ถ้าได้อยู่ไม้ 1 ก็ได้ใช่แท่นสตาร์ทที่อีก 3 คนไม่ได้ใช้
ถ้าได้อยู่ไม้ 4 ก็จะได้ดีใจถ้าวิ่งเข้าเส้นชัยเป็นคนแรก

แต่ตอนนี้เราเริ่มเห็นความสำคัญของพวกเขาแล้วล่ะ

การรับส่งไม้ เป็นอีก 1 ปัจจัยสำคัญที่จะส่งผลต่อการแพ้ชนะของทีมได้เลย
หลายๆ ทีม มุ่งมั่นในการซ้อมรับส่งไม้อย่างหนัก
รับส่งไม้ยังไงไม่ให้ฟาล์ว รับส่งไม้ยังไงไม่ให้ไม้ตก รับส่งไม้ยังไงให้ใช้เวลาน้อยที่สุด

พอจะมองภาพของทีมนักวิ่ง 4x100 ชัดเจนขึ้นไหม?

ภาพตัดกลับมาในชีวิตการเรียนและการทำงาน

ทุกวันนี้เราต้องทำงานร่วมกับคนอื่นไหม?
เราได้รับความร่วมมือ หรือให้ความร่วมมือกับคนอื่นๆ เต็มที่แล้วหรือยัง?
เรามองเห็นเป้าหมาย เรามองเห็นเส้นชัยเหมือนกันหรือเปล่า?

หากเป้าหมายของคนในทีม คือ เส้นชัย คือ ชัยชนะ
แต่สำหรับบางคน กลับไม่ใช่ ...เขาไม่มีเป้าหมาย หรือเขาไม่เห็นความสำคัญของการทำตามเป้าหมาย?
เราก็มิอาจทราบได้ แต่สิ่งสำคัญคือ การขาดความสามัคคี ทีมอาจจะไม่ล่ม
แต่มันก็ไม่ดีอย่างที่มันควรจะเป็น...

ตัดภาพกลับไปที่สนามวิ่ง 4x100
ไม้ 1 เป็นผู้เล่นที่มีความเร็วเป็นอันดับ 2 ในทีม ได้รับความไว้วางใจให้ทำความเร็วในช่วงแรก
ส่งต่อให้ไม้ 2 ซึ่งมีความแม่นยำในการรับส่งไม้ แต่ฝีเท้าไม่เร็วนัก
ส่งต่อให้ไม้ 3 ซึ่งถูกทีมอื่นแซงไปเยอะแล้ว และถอดใจคิดว่ายังไงก็แพ้ ค่อยๆ วิ่งไปเรื่อยๆ
ส่งต่อให้ไม้สุดท้าย... ทันใดนั้น ไม้ตก! แต่โชคดี ไม่ถึงกับฟาล์ว เก็บไม้มาส่งต่อได้

คำถามคือ... สภาพทีมที่เป็นแบบนี้ ไม้ 4 ที่ perfect ที่สุดใน 3 โลก จะแบกรับภาระนั้นไหวไหม?
เทียบกับทีมอื่นๆ ที่มีความสามัคคีกัน ทำในส่วนของตัวเองอย่างเต็มที่ ไม่ถอดใจ
คำตอบก็คือ... ต่อให้เราจะติด 1 ใน 3 จากการสปีดของไม้สุดท้าย เราก็พูดคำว่าชนะได้ไม่เต็มปาก

สิ่งที่เราพยายามจะบอกก็คือ
ความผิดพลาดบางอย่าง อาจจะเกิดจากความมุ่งมั่นที่เรามีไม่เท่ากัน หรือ เป้าหมายที่ต่างกัน
แต่เมื่อเรามาอยู่ในทีมเดียวกัน การไม่ปล่อยให้คนใดคนหนึ่งต้องแบกรับภาระหนัก เป็นสิ่งที่เราควรทำ
...ควรทำเป็นอย่างยิ่ง

เฉกเช่น ในชีวิตการเรียน หรือแม้กระทั่งการทำงาน
บางครั้งการนิ่งเฉยเสมือนหนึ่งคุณเป็นตัวสำรอง คอยรับเหรียญพร้อมทีม โดยไม่ช่วยอะไรเลย
ไม่แม้แต่จะให้กำลังใจ หรือยื่นน้ำให้เมื่อเพื่อนเหนื่อย ...เชื่อเถอะ ว่าเพื่อนคุณเจ็บมาก
อย่าคิดว่าตัวเองทำไม่ได้ ก็เลยไม่ทำ
อย่าคิดว่าเพียงแค่ไม้ 4 ไม้เดียว จะแซงคนอื่นที่วิ่งสะสมมาเกือบรอบสนามได้
อยากให้ลองเปลี่ยนมุมมองเสียใหม่

ที่เราไม่ทำ เพราะคิดว่ายังไงก็ต้องมีคนทำ อย่างนั้นเหรอ?
ที่เราไม่เคยถาม เพราะคิดว่ายังไง คนที่ทำมันก็ต้องทำให้เสร็จอยู่ดี อย่างนั้นเหรอ?
เมื่อร่วมทีมกันแล้ว... อย่าทิ้งเพื่อน อย่าเอาภาระไปให้เพื่อนแบกอยู่ฝ่ายเดียว

ภาระ มันจะสบายขึ้น เมื่อทุกคนช่วยกันแบ่งเบา ...เชื่อเรานะ
สิ่งเดียวที่อยากจะขอ... อย่าไปทำแบบนี้กับใครอีก
แต่ก็ไม่ได้หมายความว่า จะให้ทุกๆ คนที่ผ่านเข้ามา มาทำกับเราแบบนี้ทุกคนไป
บางทีมันก็เหนื่อย เหนื่อยมากๆ กับสิ่งที่ต้องคอยแบก แบกโดยไม่มีใครแบ่ง ให้มันเบา...

ในสนามวิ่งตอนนั้น

กีฬาสี ส่วนใหญ่เราก็ได้ที่ 1 เหรียญทองเต็มบ้าน
จนได้เป็นตัวแทนไปแข่งกีฬาจังหวัดอยู่ปีนึง ผลเป็นไงรู้ไหม?

ถ้าวิ่งคนเดียว 100 เมตร เข้าเป็นอันดับรองสุดท้าย
ถ้าวิ่งผลัด 4x100 เมตร ...เข้าเป็นอันดับสุดท้าย

...เห็นไหมว่า ต่อให้เราคิดว่าเราเก่ง เราดีแล้ว ก็ยังมีคนที่เก่งกว่าเรา ทำได้ดีกว่าเรา
ถ้าไม่พยายาม แล้วจะไปสู้คนอื่นเขาได้ยังไง

...สุดท้าย ปารัชญ์ก็จบชีวิตการเป็นนักวิ่ง ด้วยการถูกตัดออกจากทีม
เพราะ "เป็นไข้หวัดใหญ่" จนขาดซ้อมไป 3 วัน

บางครั้ง โชคชะตาก็เล่นตลกกับเรานะ
ทั้งๆ ที่เรามีโอกาสจะแก้ตัว ทั้งๆ ที่เราพยายามเต็มที่แล้ว
มันก็อาจจะไม่เป็นอย่างที่เราหวังได้ทุกอย่าง...

ถึงตอนนี้ เป็นไปได้ไหม... ที่เราจะเป็นหนึ่งในทีมวิ่ง 4x100 ที่ดีที่สุดที่จะเข้าเส้นชัยเป็นลำดับแรก
ทั้งในสนาม และ "ในชีวิตจริง"


06/09/2013 "ปารัชญ์"